2006/Mar/22

วันนี้รับผลสอบแล้วค่ะ

อย่างที่คาดไว้

เกรดลดค่ะ

นี่แหละนะ...มีขึ้นก้อมีลง

แต่วิชาที่ทำให้ลด...ก้อเปนตามคาดอีกนั่นแหละ

ภาษาอังกฤษของอาจารย์ต่างชาตินามว่าริชาร์ดค่ะ

โคตรxxx

( เชอะ! )

ให้ชั้นเกรด 1 ทั้งที่เข้าเรียนเกือบทุกคาบ

แต่คนที่ไม่เข้าเรียนเลยได้เกรด 4 ( มันมาหัวเราะ -*- )

แล้วที่แย่กว่านั้น...

คนที่เรียนเมื่อเทอมที่แล้วไม่มีเกรดของมัน

( แบ่งเปนสองกลุ่ม...กลุ่มละภาคเรียนกัน : อธิบาย )

ทำให้คนจำพวกนั้นเกรดเพิ่มพุ่งกระฉูดเลย

ได้ประมาณ .6 , .7 กันทั้งนั้นค่ะ

( แค้นๆ )

[ แต่หน่วยกิตไม่เท่ากันนะ ]

เฮอะ...ช่างมันเหอะ

แม่ชั้นว่า "ได้เท่านี้ก้อดีแค่ไหนแล้ว...ทำบ่น!"

ก้อถูกของแม่อ่ะนะ...ชั้นมันวุ่นวายเองแหละ ( แหะๆ )

แล้ววันนี้ชั้นเอ๋อหลายรอบมาก

แบบว่าไปถึงค่ะ...ไปดูรายชื่อว่าเลขที่เท่าไหร่ไรงี้

ระหว่างที่ชั้นโก้งโค้งหยุก้อมีใครก้อไม่รุมาสะกิด

ชั้นก้อบอกว่า "เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน...ใครวะ"

แล้วชั้นก้อหันไปค่ะ...จ๊ะเอ๋! แม่ของวันวันค่ะ ( เพื่อนชั้น )

ชั้นก้อ"อ้าว...หวัดดีค่ะ" ( เกือบไหว้เหนือหัวอ่ะนะ )

ทีนี้มาถึงพ่อของวันวันค่ะ...

ตอนนั้นชั้นหยุบ้านแล้ว เพิ่งแยกจากวันวันได้แป๊บเดียว

มีโทสับมาค่ะ

"เอาว่าไง" นั่นคือเสียงในโทสับ

"อะไร" ชั้นตอบ งงค่ะ

"อ้าว"

"อะไรอ่ะ" ยังงงหยุ

"คิดว่าวันวันโทมา"

ชั้นก้อ "อ๋อ...เพิ่งแยกจากกันเมื่อกี๊ค่ะ"

( โทสับมันเสีย...ก้อเลยแลกซิมกันยืมโทสับชั้น )

รุสึกจะวุ่นวายกะครอบครัววันวันจังเลย

หลังจากรับผลสอบเสร็จไปเที่ยวกับวันวันกะพี่แบงค์และเพื่อนๆ มัน

โดยเฉพาะพี่คนนั้น ( หล่อมั่กมาย )

ชั้นเคยชอบหยุพักนึง...แต่เลิกแระ

เพราะมันมีแฟน

แต่ก้อยังแอบคลั่งไคล้เล็กน้อยอ่ะนะ

แต่พอได้หยุใกล้ๆ ก้อไม่ใช่แบบที่คิดไว้

แบบว่าน่ารักไปอีกแบบ...

พูดมากไปนิด ขี้เล่นไปหน่อย...แต่น่ารักดี ( โฮะๆ )

นั่นแหละนะ...พี่เขาก้อต้องไปต่อมหาลัยแระ...

มีแฟนแล้วด้วย...y_y

ไว้เมื่อชะตาลิขิต...เราจะมาเจอกัน ( ฮ่าๆ ^^" )

2006/Mar/20

วันนี้ไปเที่ยวอีกแล้ว...แหะๆ

ประมาณว่าสดๆ ร้อนๆ

คุยโทสับกะเพื่อนเมื่อคืน...อีกวันนึงไปเลย

ไม่ได้มีเตรียมการล่วงหน้า

แผนคือไปเซอร์ไพร์สแฟนเพื่อน

........ณ สงขลา.......

( ^^ )

ชั้นก้อหน้าด้านๆ ไปนั่นแล

หนุกหนานค่ะ

ไปถึง แฟนมันยังไม่ตื่นเล้ย...สิบโมงครึ่งแล้ว ( คิดดู -*- )

บ้านมันริชมาก ขอบอกค่ะ

ไปถึงก้อหยุแต่ในห้อง...เพราะแฟนมันต้องไรท์แผ่นงานพรอมให้เพื่อน

ก้อเลยต้องนั่งรอ...

ช่วงบ่ายๆ ชั้นก้อเล่นกะ "ขี้นอน"

กระรอกค่ะ...สีเทา

ตอนแรกๆ ก้อน่ารักดี

สักพักมันเริ่มก้าวก่าย...จะปีนชั้น

แต่นั่นแหละเรื่องไรจะให้ปีน

แล้วไม่รุไง...มันคงคั่งแค้นแต่ปางไหน

มันวิ่งตามชั้นแล้วกระโดดจากเตียงมาจะกัดหัวแม่เท้า

ชั้นนิตกใจกรี๊ดลั่นบ้าน

รีบกระโดดขึ้นเตียงไปหยุกะเพื่อนชั้น

หึ่ย...ยังตกใจมะหาย ( เว่อร์ๆ ^^ )

สักพักก้อไปทะเลกัน

นั่งเล่นๆ เพลินๆ ได้แค่ชม. เดียวก้อต้องกลับแระ

กลับช้าเด๋วแม่ว่า

ยิ่งเที่ยวบ่อยๆ แม่ว่าหยุแล้ว

ต้องเรียบร้อยหน่อยนึง ( โฮะๆ )

................

ขากลับเจอพี่น่ารักด้วยอ่ะ

แต่เจอเมื่อสายไป

พี่เขาคงต้องไปเรียนต่อที่อื่นแระ

เสียดาย ( อิอิ )

................

วันพุธก้อรับผลสอบแระ

ไม่รุเปนไง

ร่อแร่ๆ ยังไงไม่รุ

เด๋ววิชานู้นก้อมีปัญหาวิชานี้ก้ออีติด 0

แต่ด้วยความxxxของอาจารย์เอง

ไม่เกี่ยวกับนักเรียนเลย

พูดจิงนะ...ไม่ใช่ใส่ร้าย

ถ้าเปนเพราะนักเรียน...ก้อคงไม่เปนทั้งสายชั้นม.5 หรอก

แล้วยังเฉพาะพวกที่เรียนกะอาจารย์นี้ด้วยนะ

( เชอะๆ คั่งแค้น )

...................

สำหรับวันนี้ก้อไปเจออะไรหลายอย่าง

ที่ดูภายนอกไม่สามารถตัดสินได้

เราทำได้แค่เหนใจ...และคอยช่วยเหลือ

สำหรับคนที่มีความสุข ก้อใช่ว่าจะไม่มีส่วนลึกในใจ

วันนี้เปนอีกวันที่ได้รู้จักใครบางคนอย่างลืกซึ้งมากขึ้น

เอาใจช่วยเสมอ...อิอิ

2006/Mar/15

วันนี้ได้มีโอกาสจัดการกับหนังสือเรียนของม.5 ทั้งปี

เผอิญไปเจอสมุด friendship ที่ไม่มีโอกาสได้อ่านนานแล้ว

มันถูกเก็บไว้ในที่เก็บแฟ้มเก่าๆ

ไม่คิดว่าเมื่อได้อ่านอีกครั้งจะประทับใจได้ขนาดนี้

เหมือนได้กลับไปอยู่กับเพื่อนๆ สมัยม.ต้นอีกครั้ง

ถึงแม้จะเขียนไม่เยอะ

แต่ก้อแสดงถึงความเปนตัวตนของเพื่อนและของตัวเราเองได้ดีที่สุด

แปลกดีที่ในสมัยนั้น...ใครๆ ต่างมองว่าเราเปนคนที่น่ากลัว

อิอิ...คงจะจิงอย่างนั้น

แต่ก้อมักจะมีต่อท้ายว่า "แต่เมื่อได้รู้จักกันมากขึ้น..."

และตอนนั้นสิ่งที่เปนเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเราคือ

ความเด็ดเดี่ยวและปากตรงกะใจ ( ประมาณพูดตรงไปตรงมา )

แต่ตอนนี้ไม่รุจะมีใครคิดกะเราอย่างนั้นอีกรึเปล่า...^^

เพื่อนๆ ก้อต่างแยกย้ายกันไป

และได้พบปะเพื่อนใหม่ที่อาจะเหมาะสมกว่าหรือไม่ก้อได้

และต่างก้อต้องฝ่าฟันกับสังคมที่โตขึ้น...ซับซ้อนมากขึ้นด้วย

แต่ที่แน่ใจคือทุกคนมีความสุข

รวมทั้งเราเองด้วย